دانلود کتاب Composition, Deep Structure and Evolution of Continents

ترجمه فارسی توضیحات (ترجمه ماشینی)

ترکیب، ساختار عمیق و تکامل قاره ها

مجموعه نسخه‌های خطی ارائه‌شده در این جلد ویژه، گفتگوی بین‌رشته‌ای برانگیزاننده از سمپوزیوم بین‌المللی در ساختار عمیق، ترکیب و تکامل قاره‌ها، دانشگاه هاروارد، کمبریج، ماساچوست، 15 تا 17 اکتبر 1997 را به تصویر می‌کشد. پیشرفت‌های تحقیقاتی اخیر و به عنوان نقطه شروعی برای تحقیقات بسیاری از مسائل برجسته عمل می‌کند. پس از تشکیل آن در مراکز پخش میانی اقیانوسی، لیتوسفر اقیانوسی سرد، ضخیم‌تر و فروکش می‌کند تا زمانی که در گوشته عمیق زیر حاشیه‌های همگرا فرورانش کند. در نتیجه این فرآیند بازیافت مداوم، لیتوسفر اقیانوسی معمولاً کمتر از 200 میلیون سال سن دارد (میانگین جهانی حدود 80 Myr است). یک مطالعه جامع و چند رشته ای از قاره ها شامل طیف گسترده ای از مقیاس های طولی است: نمونه های سنگ ریز و الماس. گنجاندن ممکن است علائم ایزوتوپ و عناصر کمیاب را برای تشخیص سن تشکیل و تکامل (بخش‌هایی از) کراتون‌ها ایجاد کند، در حالی که تکنیک‌های ژئوفیزیکی (مانند تصویربرداری لرزه‌ای و الکترومغناطیسی) تغییرات خواص کشسان و رسانا را در مقیاس‌های طولی از چندین تا هزاران کیلومتر محدود می‌کنند. . ادغام و تطبیق این اطلاعات به دور از اهمیت است و همانطور که چندین مقاله در این جلد مستند می کنند، روابط بین، به عنوان مثال، سن سازند و رفتار زمین ساختی از یک سو و امضای لرزه ای، جریان گرما، و سنگ شناسی از سوی دیگر ممکن است وجود نداشته باشد. یکنواخت باشد اما ممکن است هم در داخل و هم بین کراتون ها متفاوت باشد. این مشاهدات تلاش‌ها برای تعیین تغییرات یک قابل مشاهده خاص (به عنوان مثال، جریان گرما، ضخامت لیتوسفر) را به عنوان تابعی از دیگری (به عنوان مثال، سن پوسته) بر اساس گردآوری داده‌های جهانی و منطقه‌بندی‌های تکتونیکی پیچیده می‌کند. نتیجه‌گیری‌های مهم کار در اینجا ارائه شده است. این است که (1) تغییر شکل قاره، به عنوان مثال کوتاه شدن، محدود به پوسته نیست، بلکه شامل گوشته لیتوسفر نیز می شود. (2) بخش با سرعت موج بالا گوشته لیتوسفری قاره‌ای احتمالاً نازک‌تر از آن چیزی است که قبلاً از امواج بدن در حال حرکت عمودی یا مدل‌های موج سطحی جهانی استنباط می‌شد. و (3) امضای لرزه ای قاره های باستانی پیچیده تر از آن چیزی است که از یک رابطه یکنواخت با سن پوسته انتظار می رود.

Composition, Deep Structure and Evolution of Continents

The ensemble of manuscripts presented in this special volume captures the stimulating cross-disciplinary dialogue from the International Symposium on Deep Structure, Composition, and Evolution of Continents, Harvard University, Cambridge, Massachusetts, 15-17 October 1997. It will provide an update on recent research developments and serve as a starting point for research of the many outstanding issues.After its formation at mid-oceanic spreading centers, oceanic lithosphere cools, thickens, and subsides, until it subducts into the deep mantle beneath convergent margins. As a result of this continuous recycling process oceanic lithosphere is typically less than 200 million years old (the global average is about 80 Myr).A comprehensive, multi-disciplinary study of continents involves a wide range of length scales: tiny rock samples and diamond inclusions may yield isotope and trace element signatures diagnostic for the formation age and evolution of (parts of) cratons, while geophysical techniques (e.g., seismic and electromagnetic imaging) constrain variations of elastic and conductive properties over length scales ranging from several to many thousand kilometers. Integrating and reconciling this information is far from trivial and, as several papers in this volume document, the relationships between, for instance, formation age and tectonic behavior on the one hand and the seismic signature, heat flow, and petrology on the other may not be uniform but may vary both within as well as between cratons. These observations complicate attempts to determine the variations of one particular observable (e.g., heat flow, lithosphere thickness) as a function of another(e.g., crustal age) on the basis of global data compilations and tectonic regionalizations.Important conclusions of the work presented here are that (1) continental deformation, for instance shortening, is not restricted to the crust but also involves the lithospheric mantle; (2) the high wavespeed part of continental lithospheric mantle is probably thinner than inferred previously from vertically travelling body waves or form global surface-wave models; and (3) the seismic signature of ancient continents is more complex than expected from a uniform relationship with crustal age.