دانلود کتاب Fibonacci’s de Practica Geometrie

ترجمه فارسی توضیحات (ترجمه ماشینی)

هندسه تمرین فیبوناچی

لئوناردو دا پیزا، که شاید بیشتر با نام فیبوناچی (حدود 1170 – حدود 1240) شناخته می شود، مفیدترین بخش های هندسه یونانی-عربی را برای کتاب معروف به هندسه De practica انتخاب کرد. فیبوناچی با شروع تعاریف و ساختارهایی که در ابتدا در عناصر اقلیدس یافت شد، به خواننده خود آموزش داد که چگونه با واحدهای اندازه گیری پیسان محاسبه کند، ریشه های مربع و مکعب را بیابد، ابعاد سطوح و جامدات هر دو مستطیل و منحنی را تعیین کند، با جداول برای اندازه گیری غیرمستقیم کار کند. و شاید در نهایت تخیل سازندگان را با تجزیه و تحلیل پنج ضلعی و ده ضلعی روشن کند. کار او فراتر از آن چیزی بود که خوانندگان برای این موضوع انتظار داشتند. هندسه عملی نام صنایع دستی برای زمین‌سنج‌های قرون وسطی است که در دوران مدرن به نام نقشه‌بردار شناخته می‌شود. فیبوناچی De practica geometrie را برای این صنعتگران نوشت که مکملی مناسب برای Liber abbaci بود. او مدتی بود که روی پروژه هندسه کار می کرد که یکی از دوستانش او را تشویق کرد که این کار را انجام دهد، که او این کار را انجام داد، زیرا او گفت: “برخی قسمت ها بر اساس نمایش های هندسی ارائه می شوند، بخش های دیگر در ابعاد ارائه می شوند. پس از یک روش غیرعادی، که آنها مایلند مطابق با روش رایج تر درگیر شوند. این ترجمه بازسازی هندسه De Practica را ارائه می دهد همانطور که نویسنده قضاوت می کند فیبوناچی آن را نوشته است. برای قدردانی از آنچه فیبوناچی خلق کرده است، نویسنده به تسلط خود به زبان عربی توجه می کند. ، تحصیلات وی و منابعی که در دسترس او است. به اینها نظرات خود نویسنده در مورد ترجمه و اظهاراتی در مورد ترجمه های ایتالیایی قبلی اضافه شده است. فهرستی از منابع اولیه و ثانویه به دنبال ترجمه است که با فهرستی از نام ها و کلمات خاص تکمیل شده است.

Fibonacci’s de Practica Geometrie

Leonardo da Pisa, perhaps better known as Fibonacci (ca. 1170 – ca. 1240), selected the most useful parts of Greco-Arabic geometry for the book known as De practica geometrie. Beginning with the definitions and constructions found early on in Euclid’s Elements, Fibonacci instructed his reader how to compute with Pisan units of measure, find square and cube roots, determine dimensions of both rectilinear and curved surfaces and solids, work with tables for indirect measurement, and perhaps finally fire the imagination of builders with analyses of pentagons and decagons. His work exceeded what readers would expect for the topic. Practical Geometry is the name of the craft for medieval landmeasurers, otherwise known as surveyors in modern times. Fibonacci wrote De practica geometrie for these artisans, a fitting complement to Liber abbaci. He had been at work on the geometry project for some time when a friend encouraged him to complete the task, which he did, going beyond the merely practical, as he remarked, “Some parts are presented according to geometric demonstrations, other parts in dimensions after a lay fashion, with which they wish to engage according to the more common practice.This translation offers a reconstruction of De practica geometrie as the author judges Fibonacci wrote it. In order to appreciate what Fibonacci created, the author considers his command of Arabic, his schooling, and the resources available to him. To these are added the authors own views on translation and remarks about prior Italian translations. A bibliography of primary and secondary resources follows the translation, completed by an index of names and special words.