Het leven in tijden van vrede

In Het leven in tijden van vrede vertelt Francesco Pecoraro de geschiedenis van onze West-Europese beschaving vanaf de Tweede Wereldoorlog tot nu – en daarna. Dat doet hij via de gedachten en woorden van de 69-jarige ingenieur Ivo Brandani, die op een dag in mei 2015 wacht op het vliegtuig dat hem van Sharm el-Sheik terug naar Rome moet brengen.Tijdens de lege uren in de wachtruimte overdenkt Brandani wat hij allemaal heeft meegemaakt in de bijna zeventig jaar van zijn leven, en wat hij van zijn leven heeft gemaakt: de decadentie van de jaren 2000, de hypocrisie van de jaren negentig, en verder terug in de tijd de studentenprotesten in de jaren zestig, de ontdekking van liefde en seks, de harde jaren van zijn kindertijd onmiddellijk na de Tweede Wereldoorlog. Heeft hij echt geleefd? Wat laat hij na? En wat hebben die zeventig jaar vrede eigenlijk gebracht? Aan het einde van de dag stapt hij in het vliegtuig, en sterft aan de infectie die hij 's ochtends heeft opgelopen.Met zijn observaties en overpeinzingen probeert Brandani greep te krijgen op de voortdurende verandering die leven is, op de ongrijpbare werkelijkheid waarvan hij alleen maar ellende en rampspoed verwacht. Daar stelt hij de precisie van de wetenschap, de techniek tegenover, als een soort reddingsboei. Onder zijn blik op geschiedenis en werkelijkheid voelt de lezer de emotionele onderstroom – woede, verongelijktheid, frustratie, maar met de nodige humor en lichtvoetigheid beschreven.De Italiaanse critici vergeleken deze roman niet voor niets met het werk van Musil, Céline, DeLillo, Joyce. Het is een geweldig boek, het is grote literatuur. Op een dag in mei 2015 reist de 69-jarige Ivo Brandani ziek van Caïro terug naar Rome. In Egypte heeft hij in het diepste geheim gewerkt aan een opdracht van een multinational: het koraalrif in de Rode Zee, dat door vervuiling en uitputting aan het afsterven is, vervangen door een rif van synthetisch materiaal. Op zijn terugreis trekt zijn leven aan zijn koortsige geestesoog voorbij: de decadentie van de jaren 2000, de hypocrisie van de jaren negentig, en verder terug in de tijd de studentenprotesten in de jaren zestig, de ontdekking van liefde en seks, de harde jaren van zijn kindertijd onmiddellijk na de Tweede Wereldoorlog. Wanneer hij de balans opmaakt, moet hij gedesillusioneerd constateren dat in die bijna zeventig jaar van vrede Europa volop kansen heeft gehad om de wereld een betere plaats te maken, maar dat er niets van terecht is gekomen. En de verantwoordelijkheid daarvoor ligt bij hem, en mensen als hij. Zij waren onverschilligen, conformisten, zij kozen de makkelijkste weg. Messcherp en genadeloos vertelt deze roman het verhaal van een land, van het westerse continent, van ons. Het is het verhaal van de middenklasse met haar zwaktes en ambities, haar enthousiasme en verveling, haar goede bedoelingen en gemakzucht, het verhaal van wat we ooit wilden en wat we uiteindelijk zijn geworden. Bron: Flaptekst, uitgeversinformatie Tijdens een vertraagde vlucht overdenkt een bouwkundig ingenier zijn leven als naoorlogse babyboomer. NL-ZmNBD