Oom Pius

In Oom Pius zinspeelt Roothaert op het plan een nieuw huis te bouwen, dat echter elke keer wordt uitgesteld. Marius heeft net een nieuwe vriend uit de rijkere kringen en hunkert naar een deftiger onderkomen. Hij schaamt zich tegenover zijn vriend die hij moet binnentronen in een omgeving die zo schamel afsteekt bij wat zijn nieuwe kameraadje gewend is. Het gegeven zou kunnen duiden op het belang dat Roothaert als gymnasiast hechtte aan zijn afkomst. Een fatsoenlijke behuizing droeg in de door rangen en standen bepaalde Tilburgse gemeenschap in ieder geval bij tot een zeker aanzien bij zijn schoolkameraden. Wie naar het gymnasium ging, werd opgezadeld met een zekere status waaraan men zich diende aan te passen. Afwijkend gedrag werd niet getolereerd en om zich niet te veel te onderscheiden van medeleerlingen, behoorde ook de kledij aan bepaalde normen te voldoen. Daarvoor was men wederom afhankelijk van de welwillendheid en de financiüle middelen van de ouders. Roothaerts ouders waren bijzonder trots op hun pientere zoon en stelden alles in het werk dat kon bijdragen tot het welslagen van zijn toekomst. Naarmate de jaren vorderden, werd Anton meer de oogappel van zijn ouders. Hij kreeg na zijn gymnasiumtijd thuis een bevoorrechte positie, die hij zich bewust moet zijn geweest. In het gezin wierp Anton zich op als beschermeling van zijn jongste broer Harrie. "Mijn vader en oom Anton, dat waren twee handen op één buik", vertelt neef Hans Roothaert. Digiboek of Scan : scan week : 1202 auteurs : Roothaert, Anton Wierook : Да c1397 : 1202 set : 40