دانلود کتاب Field-Based Coordination for Pervasive Multiagent Systems

ترجمه فارسی توضیحات (ترجمه ماشینی)

هماهنگی میدانی برای سیستمهای چند عامله فراگیر

بیشتر و بیشتر، سیستم‌های نرم‌افزاری شامل اجزای نرم‌افزاری مستقل و توزیع‌شده‌ای هستند که باید در محیط‌های باز و پویا، مانند برنامه‌های فراگیر، مستقل و تلفن همراه اجرا و تعامل داشته باشند. الزامات با توجه به پویایی، باز بودن، مقیاس‌پذیری و تمرکززدایی نیازمند رویکردهای جدیدی برای طراحی و توسعه نرم‌افزار است که قادر به پشتیبانی از پیکربندی خود به خود، تحمل شکست‌های جزئی، یا سازمان‌دهی مجدد تطبیقی ​​کل سیستم است. با الهام از رفتار سیستم های پیچیده طبیعی، دانشمندان و مهندسان شروع به تنظیم مکانیسم ها و تکنیک های خود برای خود سازماندهی و سازگاری با محیط های در حال تغییر کرده اند. در راستای این ملاحظات، Mamei و Zambonelli مدلی برهمکنش ارائه می‌کنند که الهام گرفته از نحوه حرکت و خودسازماندهی توده‌ها و ذرات در جهان ما بر اساس اطلاعات زمینه‌ای نشان‌داده‌شده توسط میدان‌های گرانشی و الکترومغناطیسی است. ایده کلیدی این است که اعمال اجزا توسط میدان های نیروی محاسباتی هدایت شوند، توسط خود اجزا یا برخی زیرساخت ها تولید شده و در محیط منتشر شوند. این مدل همراه با زیرساخت میان‌افزار پشتیبان آن – با اطلاعات اضافی در http://www.agentgroup.unimore.it در دسترس است – می‌تواند به عنوان مبنایی برای یک هدف کلی و رویکردی گسترده برای طراحی و توسعه برنامه‌های کاربردی توزیع شده تطبیقی ​​باشد.

Field-Based Coordination for Pervasive Multiagent Systems

More and more, software systems involve autonomous and distributed software components that have to execute and interact in open and dynamic environments, such as in pervasive, autonomous, and mobile applications. The requirements with respect to dynamics, openness, scalability, and decentralization call for new approaches to software design and development, capable of supporting spontaneous configuration, tolerating partial failures, or arranging adaptive reorganization of the whole system. Inspired by the behaviour of complex natural systems, scientists and engineers have started to adjust their mechanisms and techniques for self-organization and adaption to changing environments. In line with these considerations, Mamei and Zambonelli propose an interaction model inspired by the way masses and particles in our universe move and self-organize according to contextual information represented by gravitational and electromagnetic fields. The key idea is to have the components’ actions driven by computational force fields, generated by the components themselves or by some infrastructures, and propagated across the environment. Together with its supporting middleware infrastructure – available with additional information under http://www.agentgroup.unimore.it – this model can serve as the basis for a general purpose and widely applicable approach for the design and development of adaptive distributed applications.