دانلود کتاب G-dimensional Theory [jnl article]

ترجمه فارسی توضیحات (ترجمه ماشینی)

نظریه بعدی G [مقاله jnl]

پارادوکس های کوانتومی Smarandache [“طبیعت”، جلد. 413، شماره 6854] و فرضیه اسمارانداخ (که هیچ مانعی برای سرعت در جهان وجود ندارد و می توان سرعت های دلخواه را تا بی نهایت ساخت) به عنوان مجموعه ای رسمی از گزاره های (ضد منطق) شامل نظریه کوانتومی مدرن تعریف شده است. برای تعیین اینکه آیا آنها مصنوعات نظری را تشکیل می‌دهند یا می‌توان آنها را پارادوکس‌های فیزیکی واقعی در نظر گرفت، نظریه بعدی G، یک سیستم منحصربه‌فرد، منطقی و از لحاظ فیزیکی همخوانی فیزیک، با تفاوت قابل‌توجه با نظریه مدرن و کلاسیک، در بخش‌های 3-4 ارائه شده است. در بخش 5، در چارچوب این دو نظریه، تحلیل مقایسه ای از پارادوکس های کوانتومی اسمارانداخ زیر دنبال می شود:
(الف) پارادوکس سوریت: جهان مرئی ما از مجموعه ای از ذرات نامرئی تشکیل شده است.
الف) یک ذره نامرئی یک جسم مرئی را تشکیل نمی دهد، و نه دو ذره نامرئی، سه ذره نامرئی و غیره. با این حال، در یک نقطه، مجموعه ذرات نامرئی به اندازه ای بزرگ می شود که یک جسم مرئی را تشکیل دهد، اما ظاهراً وجود ندارد. نقطه مشخصی که این اتفاق می افتد.
(ب) پارادوکس مشابهی در جهت مخالف ایجاد می شود. همیشه می توان یک ذره را از یک جسم به گونه ای حذف کرد که آنچه باقی مانده همچنان یک جسم قابل مشاهده باشد. با این حال، با تکرار و تکرار این فرآیند، در یک نقطه، جسم مرئی تجزیه می شود به طوری که قسمت چپ نامرئی می شود، اما هیچ نقطه مشخصی وجود ندارد که این اتفاق بیفتد.
(ب) پارادوکس عدم قطعیت: ماده بزرگ، که تحت «اصل جبر» قرار دارد، توسط مجموعه‌ای از ذرات بنیادی تشکیل می‌شود که تحت «اصل عدم تعین» هایزنبرگ قرار دارند.
(ج) پارادوکس ناپایدار: ماده پایدار توسط ذرات بنیادی ناپایدار تشکیل می شود (ذرات بنیادی وقتی آزاد می شوند تجزیه می شوند).
(د) پارادوکس زندگی کوتاه مدت: ماده زنده طولانی مدت توسط ذرات بنیادی زنده با زمان بسیار کوتاه تشکیل می شود.
چگونه می توان این پارادوکس های کوانتومی Smarandache را حل کرد؟

G-dimensional Theory [jnl article]

The Smarandache Quantum Paradoxes [“Nature”, Vol. 413, No. 6854] and Smarandache Hypothesis (that there is no speed barrier in the universe and one can construct arbitrary speeds up to infinite) are defined as a formal set of (anti-logic) statements inclusive in modern quantum theory. To determine whether they constitute theoretical artifacts or can be considered true physical paradoxes, G Dimensional Theory, a unique, logical and physically congruent system of physics, at significant variance with modern and classical theory, is presented in Sections 3-4. In Section 5, within context of the two theories, follows a comparative analysis of the following Smarandache quantum paradoxes :
(A) Sorites Paradox: Our visible world is composed of a totality of invisible particles.
(a) An invisible particle does not form a visible object, nor do two invisible particles, three invisible particles, etc. However, at some point, the collection of invisible particles becomes large enough to form a visible object, but there is apparently no definite point where this occurs.
(b)A similar paradox is developed in an opposite direction. It is always possible to remove a particle from an object in such a way that what is left is still a visible object. However, repeating and repeating this process, at some point, the visible object is decomposed so that the left part becomes invisible, but there is no definite point where this occurs.
(B) Uncertainty Paradox: Large matter, which is under the ‘determinist principle’, is formed by a totality of elementary particles, which are under Heisenberg’s’indeterminacy principle’.
(C) Unstable Paradox: Stable matter is formed by unstable elementary particles (elementary particles decay when free).
(D) Short Time Living Paradox: Long time living matter is formed by very short time living elementary particles.
How to resolve these quantum Smarandache paradoxes?