دانلود کتاب NASA’s Scientist-Astronauts

ترجمه فارسی توضیحات (ترجمه ماشینی)

دانشمند فضانوردان ناسا

فشار فزاینده در اوایل دهه 1960 از سوی آکادمی ملی علوم (NAS) برای مطالعه راه‌های گسترش نقش فضانوردان برای انجام علم در مأموریت‌های فضایی آینده، ناسا را ​​به این نتیجه رساند که پرواز خدمه‌های آموزش‌دیده علمی بازده بیشتری از هر مأموریت ایجاد می‌کند. ناسا و مطالعات صنعتی به بررسی احتمالاتی ادامه دادند که می‌تواند منجر به ایجاد اولین ایستگاه‌های فضایی با استفاده از سخت‌افزار اضافی آپولو، از طریق برنامه کاربردی آپولو (AAP) شود. همچنین علاقه فزاینده ای در ارتش برای ایجاد برنامه ایستگاه فضایی سرنشین دار خود، انجام آزمایش ها و تحقیقات در مدار با مزایای استراتژیک برای امنیت ملی وجود داشت. در اکتبر 1964، شوروی ووسخود 1 را پرتاب کرد که خدمه آن 3 نفره به عنوان اولین “مسافران علمی” در فضا شناسایی شدند. چند روز بعد ناسا و NAS مطالعات مشترکی را در مورد امکان استفاده از دانشمندان در برنامه فضایی سرنشین دار کامل کردند و از دانشمندان دعوت کردند که برای آموزش فضانوردان درخواست دهند. در انتخاب اولین گروه دانشمند فضانورد، ناسا یک نیاز قطعی داشت. هر فردی که در این برنامه پذیرفته شود باید واجد شرایط به عنوان خلبان جت نظامی باشد. در حالی که گروه دوم از دانشمندان برنامه آموزشی آکادمیک، بقا و پرواز خود را تکمیل می کردند، اعضای باقی مانده اولین گروه دانشمند فضانورد در حمایت از برنامه کاربردی آپولو و برنامه قمری آپولو مشارکت داشتند.

NASA’s Scientist-Astronauts

Mounting pressure in the early 1960s from the National Academy of Sciences (NAS) to study ways of expanding the role of astronauts to conduct science on future space missions led to NASA’s conclusion that flying scientifically trained crewmembers would generate greater returns from each mission. NASA and industry studies continued investigating possibilities that could lead to the eventual creation of the first space stations using surplus Apollo hardware, through the Apollo Applications Programme (AAP). There was also a growing interest within the military to create their own manned space station programme, conducting on-orbit experiments and research with strategic advantages for national security. In October 1964 the Soviets launched Voskhod 1 whose 3-man crew were identified as the first ‘scientific passengers’ in space. A few days later NASA and the NAS had completed joint studies into the possibility of using scientists in the manned space programme, and invited scientists to apply for astronaut training. In selecting the first group of scientist-astronauts, NASA had one firm requirement; any person accepted into the programme would have to qualify as a military jet pilot. While the second group of scientists were completing their academic, survival and flight training programme, the remaining members of the first scientist-astronaut group were involved in supporting the developing Apollo Applications programme and the Apollo lunar programme.