دانلود کتاب Radiologia geriatrica

ترجمه فارسی توضیحات (ترجمه ماشینی)

رادیولوژی سالمندان

“فرهنگ سالمندی” – که به عنوان دانش و حوزه فرآیندهای پیری درک می شود – هنوز در زمینه پزشکی-بهداشتی تایید کاملی نداشته است. این بدان معنی است که در بیشتر مواقع نمی توان به طور کامل مرز بین فیزیولوژیک و پاتولوژیک را تشخیص داد که سالمندان سالم را با “دردهای” اجتناب ناپذیر ناشی از افزایش سن از افراد نیازمند به حمایت های بهداشتی و/یا کمکی متمایز می کند. تا به حال، سالمندان اغلب با فرهنگ بزرگسالان، بسیار متفاوت از سالمندی، رفتار می‌شده‌اند که نتیجه آن این است که حتی کسانی که فقط برای اثبات سن خود اشتباه می‌کنند، بیمار به حساب می‌آیند. اصولاً در حالی که سنین رشد و بازدهی کامل از جنبه های عادی و آسیب شناختی کاملاً شناخته شده است، در مورد سن زوال که معیار دیگری به طور نادرست استفاده می شود، این امر صادق نیست. نتیجه اجتناب ناپذیر همه اینها این است که مداخلات حمایتی برای سالمندان و همچنین استفاده از منابع انسانی و مالی اختصاص داده شده به آن می تواند نادرست باشد. محدودیت‌های اقتصادی فزاینده‌تر از یک سو و افزایش تدریجی جمعیت سالمندان از سوی دیگر، ظهور یک “فرهنگ سالمندی” واقعی را نه تنها در زمینه تشخیص رادیولوژی، بلکه در سایر رشته‌های تخصصی غیرقابل اجتناب می‌سازد. این کار می خواهد به این سمت برود.

Radiologia geriatrica

La “cultura geriatrica” – intesa come conoscenza e dominio dei processi di invecchiamento – non ha avuto ancora piena affermazione in campo medico-sanitario. Questo comporta che il più delle volte non si sappia distinguere a pieno il limite tra il fisiologico e il patologico che distinge l’anziano sano con gli inevitabili “acciacchi” dovuti all’invecchiamento da quello abbisognevole di supporti sanitari e/o assistenziali. Finora si è spesso trattato l’anziano con la cultura dell’adulto, molto diversa da quella geriatrica, con il risultato di considerare malato anche chi ha solo il torto di dimostrare i propri anni. In sostanza, mentre le età della crescita e della piena efficienza sono ben conosciute nei loro aspetti normali e patologici, non altrettanto avviene per l’età della decadenza, per la quale ci si avvale impropriamente di un altro metro di valutazione. Il risultato inevitabile di tutto questo è che gli interventi di supporto per la terza età possono essere scorretti, così come l’impiego delle risorse umane e finanziare ad essa destinate. I vincoli economici sempre più stretti da un lato e il progressivo allargamento della popolazione anziana dall’altro rendono ormai ineludibile l’affermarsi di una vera e propria “cultura geriatrica” non solo in campo diagnostico radiologico ma anche in tutte le altre discipline specialistiche. Quest’opera vuole andare in questa direzione.