دانلود کتاب What Genes Can’t Do

ترجمه فارسی توضیحات (ترجمه ماشینی)

کاری که ژن ها نمی توانند انجام دهند

ایده این ژن یک موضوع سازماندهی اصلی در زیست شناسی معاصر بوده است و پروژه ژنوم انسانی و پیشرفت های بیوتکنولوژیکی این ژن را در کانون توجه رسانه ها قرار داده است. در این کتاب لنی ماس تاریخچه مفهوم ژن را بازسازی می‌کند و آن را در چارچوب تعامل دائمی بین نظریه‌های پیش‌فرماسیونیسم و ​​نظریه‌های اپی‌زایی قرار می‌دهد. او دریافت که نه یک، بلکه دو حس اساسی – و اساساً متفاوت – از “ژن” در کاربرد علمی وجود دارد – یکی وارث پیش‌فرماسیونیسم و ​​دیگری وارث اپی‌زایی. “Gene-P”، مفهوم ژن پیش‌سازمان‌گرا، به‌عنوان پیش‌بینی‌کننده ابزاری پیامدهای فنوتیپی عمل می‌کند، در حالی که ژن-D، ژن اپی‌ژنز، یک منبع رشدی است که توالی‌های اسید آمینه ممکن را برای پروتئین‌ها مشخص می‌کند. ماس استدلال می‌کند که این ایده رایج که ژن‌ها طرح‌های اولیه برای ارگانیسم‌ها را تشکیل می‌دهند، نتیجه آمیختگی ناموجه این حس‌های معتبر مستقل از ژن است، و او مبنای بلاغی این آمیختگی را تحلیل می‌کند.

What Genes Can’t Do

The idea of the gene has been a central organizing theme in contemporary biology, and the Human Genome project and biotechnological advances have put the gene in the media spotlight. In this book Lenny Moss reconstructs the history of the gene concept, placing it in the context of the perennial interplay between theories of preformationism and theories of epigenesis. He finds that there are not one, but two, fundamental – and fundamentally different – senses of “the gene” in scientific use – one the heir to preformationism and the other the heir to epigenesis. “Gene-P”, the preformationist gene concept, serves as an instrumental predictor of phenotypic outcomes, while “Gene-D”, the gene of epigenesis, is a developmental resource that specifies possible amino acid sequences for proteins. Moss argues that the popular idea that genes constitute blueprints for organisms is the result of an unwarranted conflation of these independently valid senses of the gene, and he analyzes the rhetorical basis of this conflation.