دانلود کتاب Schopenhauer (Blackwell Great Minds)

49,000 تومان

شوپنهاور (ذهن های بزرگ بلکول)


موضوع اصلی فلسفه
نوع کالا کتاب الکترونیکی
ناشر Wiley-Blackwell
تعداد صفحه 209
حجم فایل 1 مگابایت
کد کتاب 1405134798,9781405134798
نویسنده
زبانانگلیسی
فرمتPDF
سال انتشار2008
مطلب پیشنهادی: با پول کتاب در ایران چی میشه خرید؟
در صورت نیاز به تبدیل فایل به فرمت‌های PDF، EPUB، AZW3، MOBI و یا DJVU می‌توانید به پشتیبان اطلاع دهید تا در صورت امکان، فایل مورد نظر را تبدیل نمایند. سایت بَلیان دارای تخفیف پلکانی است، یعنی با افزودن کتاب بیشتر به سبدخرید، قیمت آن برای شما کاهش می‌یابد. جهت مشاهده درصد تخفیف‌ها بر روی «جدول تخفیف پلکانی» در پایین کلیک نمایید. جهت یافتن سایر کتاب‌های مشابه، از منو جستجو در بالای سایت استفاده نمایید.
شما می‌توانید با هر 1000 تومان خرید، ۱ شانس شرکت در قرعه‌کشی کتابخانه دیجیتال بلیان دریافت کنید و شانس خود را برای برنده شدن جوایز هیجان انگیز امتحان کنید. «شرایط شرکت در قرعه‌کشی»

جدول کد تخفیف

با افزودن چه تعداد کتاب به سبد‌خرید، چند‌ درصد تخفیف شامل آن خواهد شد؟ در این جدول پاسخ این سوال را خواهید یافت. برای مثال: اگر بین ۳ الی ۵ کتاب را در سبد خرید خود قرار دهید، ۲۵ درصد تخفیف شامل سبد‌خرید شما خواهد شد.
تعداد کتاب درصد تخفیف قیمت کتاب
1 بدون تخفیف 25,000 تومان
2 20 درصد 20,000 تومان
3 الی 5 25 درصد 18,750 تومان
6 الی 10 30 درصد 17,500 تومان
11 الی 20 35 درصد 16,250 تومان
21 الی 30 40 درصد 15,000 تومان
31 الی 40 45 درصد 13,750 تومان
41 الی 50 50 درصد 12,500 تومان
51 الی 70 55 درصد 11,250 تومان
71 الی 100 60 درصد 10,000 تومان
101 الی 150 65 درصد 8,750 تومان
151 الی 200 70 درصد 7,500 تومان
201 الی 300 75 درصد 6,250 تومان
301 الی 500 80 درصد 5,000 تومان
501 الی 1000 85 درصد 3,750 تومان
1001 الی 10000 90 درصد 2,500 تومان
توضیحات

ترجمه فارسی توضیحات (ترجمه ماشینی)

شوپنهاور (ذهن های بزرگ بلکول)

شوفنهاور همیشه در تاریخ فلسفه جایگاه «فرعی» داشته است – او به عنوان یک متفکر «وحشی» در نظر گرفته می‌شود، بیشتر نظری است تا فنی، و اگر اصلاً به آن اعتبار داده شود، از نظر تاریخی بر نیچه، فروید و ویتگنشتاین تأثیرگذار است.

اکثر کتاب‌های مربوط به شوپنهاور بر این اساس به مکان تاریخی او می‌پردازند، و اغلب به استدلال‌های واقعی او اشاره کوتاهی می‌کنند، یا زندگی‌نامه‌ای هستند (زندگی‌نامه هلن زیمرن به ویژه خوب و سرگرم‌کننده است). این یکی متفاوت است، اولین موردی است که من خواندم که تحلیل انتقادی تری از استدلال های واقعی شوپنهاور دارد.

شوفنهاور یک پست کانتی است. در حالی که استدلال های کانت در مورد دانش عینی را به عنوان مشروط به مشارکت سوژه های شناختی، که در واقع فضا، زمان، علیت و دیگر ساختارها را بر تجربه تحمیل می کند، می پذیرد، او محدودیت های انتقادی حاصل از کانت را در مورد گستره دانش رد می کند. کانت مدعی معروف است که از آنجایی که دانش مستلزم این مشارکت از سوی سوژه، ابژه ناب است، «چیز در خود» باید دست نیافتنی، و بنا به تعریف خود، ناشناخته باقی بماند. شوپنهاور به این نپذیرفتن شناخت شیء فی نفسه به عنوان «خطای کانت» اشاره می کند. در جای خود، او ادعا می کند که شیء فی نفسه از طریق شناخت شیء فی نفسه در درون ما قابل دسترسی است که او آن را اراده می شناسد.

شوپنهاور استدلال خود را به عنوان یک “قیاس” ارائه می کند، اما ویکس (به نظر من به درستی) ادعا می کند که اینطور نیست و با انجام این کار استدلال شوپنهاور را بسیار جالب تر می کند. در سطح بالا، استدلال شوپنهاور این است که در بین تمام اشیای جهان، ما رابطه و بینش عجیبی نسبت به یکی داریم – بدن خودمان. در مورد آن بدن واحد (منطبق بر دو جنبه کانت) ما هر دو از ابژه و سوژه متحد می‌شویم. همه انسان ها در آن آگاهی و بینش مشترک هستند، اما، شوپنهاور فکر می کند، چرا این دو جنبه محدود به انسان است؟ آنچه برای انسانها خاص است، خودآگاهی است، اما به عقیده او، وحدت زیربنایی سوژه و ابژه، خود باید بین همه موجودات مشترک باشد. پس همه موجودات، از جمله اشیای بی جان، باید هم سوژه و هم مفعول باشند. و خصلت این موضوع که ما در خود آگاه هستیم، یعنی اراده، باید خصلت ذهنیت همه موجودات باشد.

این استدلال به طرز عجیبی با «اصل انسان‌شناسی» که توسط فیزیکدانان در بحث درباره وضعیت ثابت‌های فیزیکی و رابطه آن‌ها با دانش علمی در دهه 1990 مورد بحث قرار گرفت، موازی است.

به دلایلی که در بسیاری از تفاسیر انتقادی از شوپنهاور در مورد آنها صحبت شده است، فکر نمی کنم استدلال شوپنهاور پابرجا باشد. استدلال‌های او برای محدودیت‌های شرایط معرفت، که از کانت به ارث رسیده است، ادعای او را مبنی بر معرفت به شیء فی نفسه را به خطر می‌اندازد، حتی در جایی که آن معرفت بر تأمل خود بنا شده باشد. اما آنچه که این انتقاد باز می‌شود، فکر می‌کنم، سؤالی است که ویتگنشتاین بعدها، به‌ویژه در «درباره یقین» مطرح می‌کند — آیا واقعاً «دانش» ما با آن سروکار داریم؟

شرح شوفنهاور از آگاهی ما از سوبژکتیویته خودمان به عینیت می‌لغزد و بنابراین نمی‌تواند معرفت به شیء فی نفسه باشد (از آنجایی که شیء فی نفسه هرگز یک ابژه نیست، عینیت همیشه از شرایط دانش تحمیلی آگاه می‌شود. یک موضوع). اما پیشنهاد ویتگنشتاین این است که از آنجایی که سوژه در این مورد چیزی است که ما «هستیم» تا چیزی که ما درک می کنیم، رابطه ما با آن «دانستن» نیست، بلکه چیزی ساده تر از سوژه بودن است. هایدگر استدلال‌های مشابهی را به این مضمون ارائه می‌کند که رابطه ما با خودمان به جای شناختن، بر اساس فلسفه سنتی، رابطه‌ای با خود بودن (در مورد هایدگر، رابطه‌ای مشکل‌ساز) است.

خود ویکس فکر می‌کند که استدلال شوفنوئر صحیح است (یا حداقل از آنچه من فکر می‌کنم درست‌تر است). او استدلال می کند که دانش شیء به خودی، به روایت شوفنوئر، درجاتی را می پذیرد. او موافق است که استدلال محدودیت‌های کانت یک دوتایی ارائه می‌کند – شرایط معرفت اعمال می‌شوند یا نه، و اگر چنین هستند، آن‌گاه آنچه شناخته می‌شود نمی‌تواند شی فی نفسه باشد. اما ویکس به گزارش شوپنهاور از رابطه بین اراده و شی به عنوان یکی از اراده‌های «تجلی‌شده»، به جای «علت» خود در اشیاء، تکیه می‌کند — به نظر او، این روایت اجازه چنین درجاتی از دانش را می‌دهد، به طوری که اراده را می توان، در معنای فنی، حداقل تاریک دانست. من فکر نمی‌کنم که این به دو دلیل کافی باشد – یکی اینکه این دانش “کم” در بهترین حالت جزئی و مشکوک است (یعنی اصلاً دانش به معنای مطلوب نیست) و دیگری این که اگرچه ممکن است گزارش به خوبی اجازه دهد. برای درجات دانش، به آنها دلالت نمی کند و یا حتی قویاً آنها را پیشنهاد نمی کند، و مفهوم این درجات دانش را بیشتر شبیه یک وصله موقت برای نظریه است تا یک بخش جدایی ناپذیر.

Schopenhauer (Blackwell Great Minds)

Schophenhauer has always had a “minor league” status in the history of philosophy — he’s regarded as a “wild” thinker, more speculative than technical and, if given credit at all, viewed as historically influential on Nietzsche, Freud, and Wittgenstein.

Most books about Schopenhauer accordingly treat his historical place, often giving short shrift to his actual arguments, or are biographical (Helen Zimmern’s biography is an especially good, entertaining one). This one is different, the first I’ve read that takes on a more critical analysis of Schopenhauer’s actual arguments.

Schophenhauer is a post-Kantian. While adopting Kant’s arguments on objective knowledge as conditioned by the contributions of knowing subjects, in effect superimposing space, time, causality and other structures on experience, he rejects Kant’s resulting critical limits on the extent of knowledge. Kant famously claims that, since knowledge requires this contribution by the subject, the pure object, the “thing-in-itself” must remain inaccessible, and by its very definition, unknowable. Schopenhhauer refers to this rejection of knowledge of the thing-in-itself as Kant’s “error.” In its place, he claims that the thing-in-itself is accessible via knowledge of the thing-in-itself within us, which he identifies as Will.

Schopenhauer presents his argument as an “analogy” but Wicks (correctly, I think) claims that it is not and in doing so makes Schopenhauer’s argument much more interesting. At a high level, Schopenhauer’s argument is that of all the objects of the world, we bear a peculiar relationship and insight into one — our own bodies. In the case of that one body (echoing Kant’s two aspects) we are aware both of object and subject united. All human beings share that awareness and insight, but, Schopenhauer thinks, why are the two aspects limited to human beings? What is peculiar to human beings is self-awareness, but the underlying unity of subject and object, he thinks, itself must be shared by all entities. All entities, including inanimate objects, then must be both subject and object. And the character of this subject that we are aware of in ourselves, Will, must be the character of the subjectivity of all entities.

The argument is oddly parallel to the “anthropic principle” argued by physicists in debating the status of physical constants and their relationship to scientific knowledge in the 1990s.

I don’t think Schopenhauer’s argument stands, for reasons that have been talked about in many critical interpretations of Schopenhauer. His arguments for the limitations of the conditions of knowledge, inherited from Kant, compromise his claim to knowledge of the thing-in-itself even where that knowledge is founded on self-reflection. But what that criticism opens, I think, is a question that Wittgenstein raises much later, especially in On Certainty — is it really “knowledge” we are concerned with?

Schophenhauer’s account of our awareness of our own subjectivity slips into objectification and thus can’t be knowledge of the thing-in-itself (since the thing-in-itself is never an object, objectivity always being informed by the conditions of knowledge imposed by a subject). But Wittgenstein’s suggestion is that since the subject in this case is something we “are” rather than something we perceive, our relation to it is not one of “knowing” but rather something more simply of being the subject. Heidegger makes similar arguments to the effect that our relationship to ourselves is one of being ourselves (in Heidegger’s case, a problematic relationship of its own) rather than, in accordance with traditional philosophy, one of knowing.

Wicks himself thinks that Schophenauer’s argument is sound (or at least more sound than I think). He argues that knowledge of the thing-in-itself, on Schophenauer’s account, admits of degrees. Kant’s limitations argument, he agrees, provides a binary — the conditions of knowledge are applied or not, and if they are, then what is known cannot be the thing-in-itself. But Wicks relies on Schopenhauer’s account of the relationship between Will and object as one of the Will “manifesting”, rather than “causing”, itself in objects — that account, he thinks, allows for such degrees of knowledge, so that the Will can be known, in the technical sense, at least dimly. I don’t think that’s sufficient for two reasons — one that this “dim” knowledge would at best be partial and questionable (i.e., not knowledge at all in the favored sense) and, the other, that while the account may well allow for degrees of knowledge, it doesn’t imply them or even strongly suggest them, leaving the notion of these degrees of knowledge looking more like an ad hoc patch for the theory than an integral part.

نظرات (0)

نقد و بررسی‌ها

هنوز بررسی‌ای ثبت نشده است.

اولین کسی باشید که دیدگاهی می نویسد “دانلود کتاب Schopenhauer (Blackwell Great Minds)”