Soon after the fall of the Taliban, in 2001, Deborah Rodriguez went to Afghanistan as part of a group offering humanitarian aid to this war-torn nation. Surrounded by men and women whose skills–as doctors, nurses, and therapists–seemed eminently more practical than her own, Rodriguez, a hairdresser and mother of two from Michigan, despaired of being of any real use. Yet she soon found she had a gift for befriending Afghans, and once her profession became known she was eagerly sought out by Westerners desperate for a good haircut and by Afghan women, who have a long and proud tradition of running their own beauty salons. Thus an idea was born. With the help of corporate and international sponsors, the Kabul Beauty School welcomed its first class in 2003. Well meaning but sometimes brazen, Rodriguez stumbled through language barriers, overstepped cultural customs, and constantly juggled the challenges of a postwar nation even as she learned how to empower her students to become their families’ breadwinners by learning the fundamentals of coloring techniques, haircutting, and makeup.Yet within the small haven of the beauty school, the line between teacher and student quickly blurred as these vibrant women shared with Rodriguez their stories and their hearts: the newlywed who faked her virginity on her wedding night, the twelve-year-old bride sold into marriage to pay her family’s debts, the Taliban member’s wife who pursued her training despite her husband’s constant beatings. Through these and other stories, Rodriguez found the strength to leave her own unhealthy marriage and allow herself to love again, Afghan style.With warmth and humor, Rodriguez details the lushness of a seemingly desolate region and reveals the magnificence behind the burqa. Kabul Beauty School is a remarkable tale of an extraordinary community of women who come together and learn the arts of perms, friendship, and freedom.
ترجمه فارسی (ترجمه ماشینی)
بلافاصله پس از سقوط طالبان، در سال 2001، دبورا رودریگز به عنوان بخشی از گروهی که به این کشور جنگ زده کمک های بشردوستانه ارائه می کرد، به افغانستان رفت. رودریگز، آرایشگر و مادر دو فرزند اهل میشیگان، در محاصره مردان و زنانی که مهارتهایشان – به عنوان پزشک، پرستار و درمانگر – بسیار کاربردیتر از مهارتهای خود به نظر میرسید. با این حال، او به زودی متوجه شد که استعداد دوستی با افغانها را دارد، و زمانی که حرفهاش شناخته شد، مشتاقانه توسط غربیهایی که به دنبال یک مدل موی خوب بودند و زنان افغان، که سنت طولانی و افتخارآمیزی در راهاندازی سالنهای زیبایی خود دارند، به دنبال او بودند. بنابراین یک ایده متولد شد. با کمک حامیان مالی شرکت ها و بین المللی، مکتب زیبایی کابل در سال 2003 از اولین کلاس خود استقبال کرد. رودریگز به معنای خوب، اما گاهی گستاخانه، از موانع زبانی عبور کرد، از آداب و رسوم فرهنگی فراتر رفت، و مدام با چالش های یک کشور پس از جنگ دست و پنجه نرم می کرد، حتی زمانی که یاد می گرفت چگونه چگونه است. تا دانشآموزانش را با یادگیری اصول تکنیکهای رنگآمیزی، کوتاه کردن مو و آرایش، نانآور خانوادهشان کنند. اما در پناهگاه کوچک مدرسه زیبایی، مرز بین معلم و دانشآموز به سرعت محو شد زیرا این زنان پر جنب و جوش داستانهای خود را با رودریگز به اشتراک گذاشتند. و دل هایشان: تازه عروسی که در شب عروسی باکرگی خود را جعل کرد، عروس دوازده ساله برای پرداخت بدهی های خانواده اش به ازدواج فروخته شد، همسر یکی از اعضای طالبان که با وجود ضرب و شتم های مداوم شوهرش، آموزش او را دنبال کرد. رودریگز از طریق این داستانها و داستانهای دیگر، این قدرت را یافت که ازدواج ناسالم خود را ترک کند و به خود اجازه دهد دوباره به سبک افغانی عشق بورزد. رودریگز با گرمی و شوخ طبعی، سرسبزی یک منطقه به ظاهر متروک را شرح میدهد و شکوه پشت برقع را آشکار میکند. مکتب زیبایی کابل حکایت قابل توجهی از یک جامعه فوق العاده از زنان است که گرد هم می آیند و هنرهای پرمس، دوستی و آزادی را می آموزند.
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.