دانلود کتاب Supersymmetric dark matter

ترجمه فارسی توضیحات (ترجمه ماشینی)

ماده تاریک فوق متقارن

تقریباً بین ستاره شناسان توافق جهانی وجود دارد که بیشتر جرم در کیهان و بیشتر جرم در هاله کهکشانی تاریک است. بسیاری از خطوط استدلال حاکی از آن است که ماده تاریک از ذره‌ای جدید، هنوز کشف نشده، با تعامل ضعیف (WIMP) تشکیل شده است. اکنون یک تلاش آزمایشی گسترده برای شناسایی WIMP ها در هاله در حال انجام است. امیدوارکننده‌ترین تکنیک‌ها شامل تشخیص مستقیم در آشکارسازهای آزمایشگاهی با پس‌زمینه پایین و تشخیص غیرمستقیم از طریق مشاهده نوترینوهای پرانرژی از نابودی WIMP‌هایی است که در خورشید و/یا زمین انباشته شده‌اند. از میان بسیاری از کاندیداهای WIMP، شاید بهترین انگیزه و مطمئناً توسعه یافته‌ترین آنها از لحاظ نظری، neutralino است، سبک‌ترین ابر شریک در بسیاری از نظریه‌های فوق متقارن. ما حداقل بسط ابر متقارن مدل استاندارد را بررسی می‌کنیم و چشم‌اندازهایی را برای تشخیص ماده تاریک خنثی‌النو مورد بحث قرار می‌دهیم. ما به طور مفصل نحوه محاسبه فراوانی کیهان‌شناختی neutralino و نرخ رویداد را برای طرح‌های تشخیص مستقیم و غیرمستقیم بررسی می‌کنیم، و محدودیت‌های اخترفیزیکی و آزمایشگاهی در مدل‌های ابر متقارن را مورد بحث قرار می‌دهیم. ما عدم قطعیت‌ها را از فیزیک ذرات، فیزیک هسته‌ای و اخترفیزیک که در هر مرحله از محاسبات وارد می‌شوند، جدا و روشن می‌کنیم. ما به طور خلاصه سایر کاندیداهای ماده تاریک مرتبط و تکنیک های تشخیص را بررسی می کنیم.

Supersymmetric dark matter

There is almost universal agreement among astronomers that most of the mass in the Universe and most of the mass in the Galactic halo is dark. Many lines of reasoning suggest that the dark matter consists of some new, as yet undiscovered, weakly interacting massive particle (WIMP). There is now a vast experimental effort being surmounted to detect WIMPs in the halo. The most promising techniques involve direct detection in low-background laboratory detectors and indirect detection through observation of energetic neutrinos from annihilation of WIMPs that have accumulated in the Sun and/or the Earth. Of the many WIMP candidates, perhaps the best motivated and certainly the most theoretically developed is the neutralino, the lightest superpartner in many supersymmetric theories. We review the minimal supersymmetric extension of the standard model and discuss prospects for detection of neutralino dark matter. We review in detail how to calculate the cosmological abundance of the neutralino and the event rates for both direct- and indirect-detection schemes, and we discuss astrophysical and laboratory constraints on supersymmetric models. We isolate and clarify the uncertainties from particle physics, nuclear physics, and astrophysics that enter at each step in the calculations. We briefly review other related dark-matter candidates and detection techniques.